homag pisze:Często ograniczenia tkwią w naszych umysłach i nie robimy czegoś, bo uważamy, że nie damy rady. Sami może i nie, ale przy pomocy innych, spoko. Oczywiście nic ma siłę, bo wielu z nas po prostu lubi spędzać wakacje nigdzie nie wyjeżdżając.
Ja oczywiście na wyjeździe wpadłam na genialny pomysł. W cenie mieliśmy wyprawę na oglądanie rajskich ptaków, a ja lubię takie przyrodnicze klimaty, więc się napaliłam. No i przedstawiają warunki - 5 rano na pomoście, bo trzeba przepłynąć na inną wysepkę, potem jakieś pół godziny trekingu... mówią, że by może nie w klapkach, tylko w jakichś sandałkach, więc uznałam, że nie może być trudno
Popłynęliśmy, dniało, bo tam słońce wstaje po 6. Idziemy... wilgoć obłędna, ubranie miałam całe mokre, lekko pod górkę, ciemnawo... idę... Na szczęście znajomi, którzy szli za mną powiedzieli gostkowi z obsługi, żeby zwracał na mnie uwagę, więc oświetlał mi drogę. W ustach przekleństwa i pytania "po co mi to było" się kłóciły, które ma wyjść na zewnątrz... No ale czołgam się dalej... I już już wydaje się, że może być tylko łatwiej, a tu nagle ostro pod górę i do tego z jakimiś szykanami dodatkowymi, jakieś rachityczne drzewka, na których ewentualnie mogę się podciągnąć, a czasami nie... No ale gostek z obsługi trochę mnie asekurował, gdzieniegdzie wyprzedził i podał rękę... Ale z tyłu głowy miałam "k*, jak ja zejdę?????" Ale dotarłam... rajskie ptaki trochę przez lornetkę, ale najlepiej widziałam coś, o czym tubylcy mówili "kuskus". A pan z obsługi na mnie czekał! I pomógł mi w zejściu! Przeżyłam! I już na samy końcu, kiedy była w miarę prosta droga, źle postawiłam stopę, ale pan był czujny i przytrzymał mnie! Jak dotarłam na łódkę, to moje szczęście było po prostu nieopisane! Oczywiście podziękowałam za pomoc, a znajomi dopiero po fakcie powiedzieli mi, że się zastanawiali, czy dobrze robię wybierają się na tą wyprawę
![crazy :crazy:](./images/smilies/crazy.gif)
Po fakcie!!!!! No ale byłam dzielna i szczęśliwie był ktoś, kto mi pomógł! Uffff...
I w ogóle ludzie u mnie na łódce nurkowie byli naprawdę pomocni - czasami trzeba było wdrapać się na łódź bezpośrednio z morza i na początku nie miałam pomysłu, jak to zrobić i kolega mnie wciągał na burtę - sam na to wpadł i sam zaproponował, przekładali mi tę gorszą nogę przez burtę... Ale fakt, że starałam się być jak najbardziej samodzielna i prosić o pomoc wtedy, gdy naprawdę już nie miałam pomysłu co zrobić. I to jest chyba najważniejsze!